Gisteren ging ik voor de eerste keer naar Khayelitsha, de grootste zuidoostelijke buitenwijk van Kaapstad. Deze buitenwijk is ook meteen de grootste township van Kaapstad. Voor wie niet goed weet wat een township preciesis: een informele, afgescheiden, voornamelijk niet-blanke setting net buiten de stad. Hieronder volgt wat meer info om een gekleurd beeld te vermijden.

During the Apartheid era, the South African government did not want black people to settle permanently in Cape Town. Men were needed for labour in the white city of Cape Town and therefore allowed into the city during working hours. Townships were merely set up as dormitories for the labourers. Women were banned from seeking employment in the city and wives could not join their husbands. However, Apartheid failed to prevent the influx of job-seekers and families, and when no legal accomodation could be found, shacks were erected in Old Crossroads. This was the first illegal settlement and during the 1970's and early 1980's, the government attempted to demolish the shacks and destroy the residents property, but as soon as the police disappeared, the shacks re-appeared. They are now a permanent fixture. In 1983 the government realised that the informal areas were growing and attempted to control urbanization by creating Khayelitsha or'New Home' (in Xhosa). This was for all illegal black settlers who had been living in the area for ten years or longer. Khayelitsha covers an area of about 45 km² and is home to about 500 000 people. It is the fastest growing, and largest single township in South Africa.
Khayelitsha is a mix of old and new, formal and informal and affluent and poor. There are housing projects which are continuously on the go, to alleviate the housing problems, but shacks are continuously being erected by the steady stream of people arriving from the Eastern Cape. There are shopping centres, clinics, fire stations, schools, police stations, recreation centres, churches and post offices. There are also shipping containers which serve as shops, schools and hair salons. The roads are in good condition and the government is endeavoring to deliver services to all the areas as soon as possible. Most people have electricity and access to fresh water and toilets. Many residents, however, strongly dispute the claim that the quality of life has improved. They claim that crime rates remain very high and that only a small portion of residents see improvements as a result of infrastructure and welfare interventions. The residents are warm, friendly and welcoming. The population harbours an untapped wealth of artists and craftsmen, actors and musicians. Tools of the trade are extremely innovative. There is a strong community spirit and once you are welcomed into the community, you become part of an extended family, which is an honour.

Ik ging voor de eerste keer mee met een UCT studentenvereniging, Love Your Neighbour genaamd (http://www.lynvolunteer.org/). Zij organiseren in het zanderige Enkanini naschoolse begeleiding en activiteiten voor kinderen tussen 2 en 12 jaar. Eén keer per maand op zondagvoormiddag en elke woensdagnamiddag zal ik vanaf nu daar vertoeven.

Het hele avontuur was om te beginnen een eye opener. De grote verschillen tussen het leven in de stad en het leven in de township zijn niet te ontkennen en niet te onderschatten. Daarnaast heb ik ook een enorme confrontatie met mezelf - als minderheid - gehad, wat een hoogtepunt bereikte op het moment dat een 5-jarig meisje mij iets wou tonen en mij riep met de naam 'umlungu' (wat zoveel betekent als 'white person'). Dan pas kwam het volle besef dat ik daar letterlijk de enige blanke en niet-Xhosa sprekende persoon was. Hiermee hoop ik niet het missionarisgehalte van vrijwilligerswerk te versterken... Maar verder zijn het leuke en zeer open kinderen, die heel graag naar de activiteiten komen en ook enorm veel respect, appreciatie en vriendschap tonen. Intussen leer ik ook nog wat Xhosa bij, alhoewel ik op dit moment nog niet veel verder ben gekomen dan 'Ungubani igama lakho?' (What's your name?), 'Unjani?' (How are you?) en 'enkosi' (thanks).

Een grappige anekdote: de kinderen lijken enorm gefascineerd te zijn door mijn stijl en zacht (blank) haar. Ze bleven maar over mijn hoofd wrijven en onder de indruk zijn.

Ik voeg ook nog wat foto's toe, enkel en alleenom dit verhaal visuele ondersteuning te bieden.